SPINVIS ‘RULES’ IN PARADISO

12 FEBRUARI 2012


Spinvis knalt erin zaterdagavond in Paradiso en blijft het complete concert fier overeind. Het lijkt op een feestje, waarbij het lijdend voorwerp zich speels uitslooft de gretige gasten het naar de zin te maken. De gastheer trakteert zijn visite op een groot aantal muzikale lekkernijen die uitstekend in de smaak vallen.



Spinvis is hip. Ook nu weer bulkt de poptempel uit zijn voegen en voor de komende concerten op zijn tournee door Nederland zijn nauwelijks nog kaarten te krijgen. Zijn recente meesterwerk, Tot Ziens Justine Keller is daar zeker debet aan. Dat album verzoveelvoudigde de geïnteresseerden in zijn literaire teksten en fraaie muziek. Het zwaartepunt van het concert ligt dan ook op deze meer dan fijne plaat. Spinvis opent de avond met het ingetogen De Grote Zon en de aandacht ligt direct op het podium. Toeters en bellen komen er de hele avond niet aan te pas; ‘gewoon’ een groep enthousiaste, vakkundige muzikanten die vanaf minuut één het publiek aan zich binden. En laat ik het zo zeggen: het merendeel hield de kaken de meeste tijd op elkaar.



De taalvirtuoos en observator Spinvis vervolgt springerig met Heel Goed Nieuws, ook al van zijn laatste album. Op het scherm achter hem verschijnen fraaie, ondersteunende graphics van kunstenaar Hanco Kolk die zo zuigend werken dat je oog verliest voor Spinvis en zijn band. Het nummer Overvecht krijgt daardoor een wonderschone extra dimensie en vooral bij Club Insomnia kom je ogen tekort. Terwijl de oren in opperste paraatheid het geluid opnemen. Zeker wanneer de stilte groots wordt bij de klassieke cellosolo van bandlid Saartje van Camp. Een mooi moment en het ultieme bewijs van Spinvis’ veelzijdigheid. Er volgt een lekker rijtje met Voordeel Van Video, Oostende, Kindje Van God en het gedetailleerde Ronnie Knipt Zijn Haar. Spinvis werpt af en toe schalks een ontwapenende blik naar de balkons. Hij ziet iedereen.



Dan moeten de hoogtepunten nog komen, zoals het prijswinnende (Annie M.G. Schmidtprijs) Voor Ik Vergeet en de muzikale climax van zijn laatste album: Kom Terug. Spinvis nadert het slotakkoord, maar keert gelukkig terug voor een paar gewilde toegiften. Allereerst Bagagedrager, waarin Erik de Jong (alias Spinvis) een eerbetoon verwerkte aan zijn overleden vriend Simon Vinkenoog en dat wederom indrukwekkend ondersteund wordt door graphics. Een weemoedig gebaar. Daarna keert Spinvis nog twee keer terug met vrolijkheid: Ik Wil Alleen Maar Zwemmen en Wespen Op De Appeltaart, een schets van een verjaardag in een psychiatrische instelling voorzien van een vrolijke melodie. Leed verpakt in cadeaupapier.

De avond ving aan met een voorprogramma van Lola Kite, maar je moet van zeer goede huizen komen een waardig begin van een Spinvis-avond neer te zetten. Dat lukte niet echt, maar dat hoeft Lola Kite zich niet aan te trekken. Spinvis rules en staat met zijn muziek en teksten op eenzame hoogte in Nederland. Daar moet je eigenlijk geen programma aan vooraf laten gaan. Uit piëteit met de artiest die het voorprogramma moet verzorgen. Om half elf gaan de lichten aan en groeit de rij bij de merchandise.

Door Hans van der Maas / Fotografie: Jelmer de Haas

Gezien: 11 februari 2012, Paradiso, Amsterdam

(nog) een keer zien? Spinvis toert de komende tijd nog langs meer zalen in Nederland. Klik hier voor de speeldata.