18.Jun.2011 Jacob and Mette are born

I’m busy, but in a whole new way: my two children, Jacob and Mette are born!!

23.May.2011 Update!

It’s been busy.

The Spinvis tour (almost 50 gigs) is done, and was a great success. Only thing left to do is shooting some live video this week!

Happy Camper did 4 great shows, 3 of which sold out!

Alamo Race Track is well on it’s way promoting Unicorn Loves Deer. We’re going international with this one, touring the UK and Germany at the end of june.

I am also working on a new website, to replace this one!

06.Mar.2011 Another review. Spinvis - Weerman

Een verslag van de premiere van Spinvis (cultuurpodium.nl)

Nog nooit zoveel aandacht gekregen in een recensie!

Door Jacques Nachtegaal (voor foto’s klik voor vergroting)

Erik de Jong heb ik inmiddels al in meerdere gedaanten zien spelen, solo, met Fay Lovsky en met Eric Vloeimans en nu in het theater met zijn eigen band voor de nieuwe theatertournee ‘De Weerman’, overigens Erik de Jong is Spinvis. Spinvis is een buitenbeentje in de hedendaagse popmuziek, zeker in Nederland. Hij maakt filmische minimal Music die met regelmaat vol swing zit maar evenzo heel klein en ingetogen kan zijn. Maar hoe hij het ook brengt te allen tijde is en blijft het Spinvis.
Spinvis is in zijn nieuwe theatershow te bewonderen met zijn band waarin naast Erik de Jong op toetsen, gitaar en als vocalist verder wordt gemusiceerd door Lucas Oldeman: toetsen, gitaar en zang, Cor van Ingen: bas, baritonbas, toetsen, e-bow en zang, Saartje Van Camp: cello, toetsen, percussie en zang en Marcel van As: drums, percussie, sample & loops en zang.

Een groep musici die echt het onderste uit de kan van hun instrumentarium weet te halen, hierdoor ontstaat een geluid dat Spinvis zo uniek maakt. Aan de hand van een box met cassettebandjes, voor de jongste lezers iets van een andere generatie, vertelt Erik zijn verhalen, eigenlijk individuele hoorspelen, en steeds weer ondersteund door heel gedurfde muzikale interpretaties. In het bijgeplaatste interview met Erik de Jong hebben wij het terloops over het Britse avant-gardistische muziekcollectief uit de zeventiger jaren Henry Cow, dat vergelijkbaar musiceerden en in Nederland is het mogelijk Fay Lovsky die met onder andere haar theremin in de buurt komt van Spinvis zijn muzikale aanpak.

En het zijn niet alleen de muziekjes die Spinvis zo kenmerken, ook de bijbehorende teksten, zelden echt voorzien van een refrein waarop meegezongen kan worden, hoewel in ‘Aan de oevers van de tijd’ iets van een refrein zit maar het is zeker niet vergelijkbaar met welk ander Nederlandstalig materiaal dan ook. Zoals Erik ook vertelt het zijn kleine muzikale hoorspelen, verhalen met een kop en een staart hoewel soms ietwat zweverig en daardoor niet gericht op de massa, maar veel meer op de happy few die Spinvis terecht weten te waarderen.

In de nieuwe theaterproductie ‘De Weerman’ is het niet alleen muzikaal tot in de puntjes verzorgd ook qua toneelbeeld met geweldige video en beeld ondersteuning en verrassend licht is alles tiptop in orde. Zelden hoorde ik zo’n mooi ingeregeld geluid, een prima geluidstechnicus dus en zeer bezield zo bleek toen ik, vlak naast hem gezeten, zijn betrokkenheid bij dit programma zag. Hij gaat evenals de musici op het podium met regelmaat helemaal op in de muziek en die betrokkenheid hoor je terug in de eindmix. Deze nieuwe theatertour bevat naast nieuw materiaal ook ouder werk van Spinvis zoals het prachtige ‘Goochelaar en Geesten’, het bijzondere ‘Astronaut’ en het zo beeldende ‘Wespen op de appeltaart’ en het eerder gememoreerde lyrische ‘Aan de oevers van de tijd’ wat steeds weer verrassend klinkt en nieuwe muzikale geheimen openbaart. Kortom een theaterconcert van ongekende klasse waar zowel het oog, het oor en de geest worden verrast door alles dat Spinvis brengt.

27.Feb.2011 Byzonder avondje Spinvis in het theater *****

Wie: Spinvis
Wat: experimentele pop
Waar: Schouwburg Amstelveen
Wanneer: vrijdag 25 februari
Beoordeling: *****

Een stapel cassettebandjes van de Koninginnemarkt, de meest uiteenlopende instrumenten en een handvol goede muzikanten zijn de ingrediënten voor een bijzonder avondje Spinvis in het theater.

In de nieuwe show De Weerman zijn Erik de Jong en zijn medemuzikanten weer op zoek gegaan naar originele manieren om muziek te maken en bizarre klanken te creëren. Zelfs het geluid van een blokfluit wordt door de vele effecten artistiek. Ook met een krommende zaag en een kleuterxylofoon worden de liedjes geweldig aangevuld. Wel is het jammer, dat Spinvis veel oude nummers speelt, terwijl ook het nieuwe materiaal smaakt naar meer.

Twee jaar geleden toerde Spinvis rond als eenmansformatie, die door middel van opneem- en afspeelapparatuur op het podium volwaardige nummers kon maken, waarvoor anderen een hele band nodig zouden hebben.

Nu hij zijn band weer bij zich heeft gebeurt er nog meer op het podium. Tel daarbij op de grote schermen waarop elementen uit de nummers worden geprojecteerd en de show is niet alleen een lust voor het oor, maar ook voor het oog.

Als het halverwege ‘tijd is voor wat cultuur’ draagt De Jong een gedicht voor, waarbij hij ook fantastisch wordt ondersteund door de muziek. Het gedicht is lang, heel lang, maar is ondanks dat geen moment langdradig of saai. Alleen die prestatie is al indrukwekkend genoeg om te zeggen dat Spinvis en zijn kornuiten de vijf ‘Metroballen’ meer dan waard zijn.

23.Feb.2011 Happy Camper @ DWDD

While i was on holiday, Happy Camper played De wereld draait door!

And, the Spinvis tour is on it’s way as well!

15.Feb.2011 First Spinvis - review ‘de weerman’

From BN de Stem:

Bouke Sonnega
Na een liedje of drie vertelt Spinvis ons een geheimpje. Het is een klein geheim dat hij waarschijnlijk nog veel vaker zal vertellen, maar toch een geheim. “Iedereen denkt dat de weerman het weer voorspelt. Maar dat is niet waar. Een weerman maakt het weer.” Nu heb ik Erwin Kroll er persoonlijk niet over gesproken, maar in de wereld van Spinvis klinkt het als de waarheid.

Zaterdag staat Spinvis met zijn nieuwe theatershow, De Weerman, in het Chassé Theater in Breda. Het is de tweede datum van de tour. Met een grote doos nieuwe liedjes en evenveel oud materiaal maakt Erik de Jong en zijn vierkoppige band de scheidslijn tussen kleinkunst en popmuziek opnieuw een stukje vager.
Spinvis trapt af met Goochelaars & Geesten, in zijn bekende meer-voordragen-dan-zingen-stijl. Het geluid in de schouwburg is opvallend goed, het publiek is stil. De etiquette van het theater past wellicht beter bij Spinvis dan die van de popzaal.

Na een korte ronde langs een aantal klassiekers trekt de band het vat nieuwe liedjes open en dat bevalt allerbest. Liedjes als Overvecht (zie hieronder) en (de titel is mij onbekend, dus ik improviseer) De Grote Zon passen uitstekend in het oeuvre dat we al kennen. Maar ze zijn anders op een manier die ik zelf nog niet helemaal begrijp. Zonder dat ze uit de toon vallen zijn ze meer liedjes-achtig. Ze dragen dezelfde melancholie, maar ze komen iets persoonlijker over. En, het meest verrassend, Erik zingt meer dan dat hij voordraagt.

De vertaling naar het podium is sowieso knap. De knip-en-plak-liedjes worden geweldig vertaald naar de hele band. Niet geforceerd of te moeilijk opgelost. Luister naar het tokkeltje van Limonadeglazen Wodka en je weet wat ik bedoel.

De theaterzaal zorgt voor een muziekbeleving die anders is dan die in een popzaal. Er is ruimte voor het experiment. Een live-versie van Mike Clarke, veertien minuten Lotus Europa, het kan, zonder dat er rumoer ontstaat omdat iedereen naar de bar probeert te komen. Het aangekondigde audiovisuele spektakel blijft gelukkig achterwege. Een poëet als Spinvis heeft niets te winnen bij ’spektakel’. De aangename, ondersteunende visuals die nu op de achtergrond draaien zijn meer dan voldoende.

Het is nog wel te merken dat de tour pas net uit de startblokken is. Het spel is hier en daar wat slordig en er worden de nodige fouten gemaakt. Maar dat is ook weer iets dat past binnen het pallet. Al met al liet Spinvis in het Chassé zien dat zijn liedjes sterker zijn dan ooit tevoren. Melancholisch, gemeend en prachtig. Hulde!

28.Jan.2011 Happy Camper - Videoclip

I want Manfred-figurines in the merchandise!

17.Jan.2011 Video

Happy Camper rehearsal

Noorderslag review ‘de Volkskrant’

Zowel Happy Camper als Schradinova komen goed uit de verf in de Volkskrant!!

(MENNO POT)
GRONINGEN - Een korte, hevige januarihoosbui is natuurlijk funest voor een naar de jaren vijftig knipogende, burlesque verschijning als Caro Emerald: haar jurk, haar stijlvol gecoiffeerde zwarte haar, haar kekke hoge hakjes, haar met zorg opgemaakte gelaat, voor je het weet is het allemaal naar de haaien, zeker wanneer de bui niet uit water, maar uit schuimend tapbier bestaat.

Daarom had de Amsterdamse zangeres voorzorgsmaatregelen getroffen toen ze zaterdagavond, tijdens Noorderslag in Groningen, de BV Popprijs 2010 mocht komen ophalen: elegante zwarte paraplu, blauwe regenjas, alles in Caro Emerald-stijl en met een charmante knipoog.

In de zaal had een enkeling gepoogd de spanning erin te houden door de namen van outsiders als De Jeugd van Tegenwoordig of Trijntje Oosterhuis rond te fluisteren, maar natúúrlijk was het Caro Emerald die de jaarlijkse bierregen moest trotseren. Om haar kon niemand heen in 2010, ook de jury niet.

Radiohits
Ze scoorde de grootste radiohits, vulde drie keer de Music Hall en brak door buiten Nederland met een album dat in eigen beheer werd gemaakt en een vriendelijk jazzy nachtclubgeluid kent dat je, hoe middle of the road ook, niet veel hoort in de hedendaagse pop. 250.000 verkochte exemplaren van een debuut-cd in Nederland; het is tegenwoordig een astronomisch aantal.

Emerald was een niet erg verrassende prijswinnares tijdens een niet erg verrassende editie van Noorderslag, het festival dat je met twee houdingen tegemoet kunt treden. Houding 1: Noorderslag beschouwen als een grabbelton vol optredens van Nederlandse popartiesten. Zo vind je altijd wel iets van je gading en zul je je vrijwel zeker prima amuseren.

Staalkaart
Houding 2: Noorderslag beschouwen als de jaarlijkse staalkaart van de Nederlandse popmuziek, als barometer. Wie Noorderslag zaterdag zó bekeek, zal licht teleurgesteld huiswaarts zijn gekeerd, want werkelijk opwindend of belangwekkend was deze editie niet.

Een jaar geleden leek Noorderslag de kwaliteitshausse van 2009 nauwelijks aan te kunnen: prachtige indiebands, bijzondere debutanten en kruisbestuivingen, je werd er op slag muzikaal patriot van. Dit jaar wekte Noorderslag de indruk dat de hoogconjunctuur voorbij is en het in de Nederlandse popscene zo’n beetje zijn gangetje gaat. Het verschil met vorig jaar was voelbaar in elke zaal en elke gang van de Oosterpoort.

Houding 1
Het devies, derhalve: niet te lang vasthouden aan houding 2, maar lekker houding 1 aannemen. Dat lukte prima. Sterker, wie de avond begon met een halfuurtje bij de jonge singer/songwriter Eefje de Visser, met haar speelse Nederlandse teksten en kronkelende melodielijnen, en daarna een plekje zocht bij Happy Camper, had voor tienen al twee debutanten in zijn hart gesloten.

Onder de naam Happy Camper schreef Job Roggeveen (toetsenist in El Pino & The Volunteers) een collectie prachtige liedjes waaraan muzikale vrienden als Tim Knol, Janne Schra en Johannes Sigmond Blaudzun hun stem leenden. Op Noorderslag meldden ze zich op het kleine 3voor12-podium om ‘hun’ lied te zingen en dat leverde een afwisselend, meeslepend programma op.

Over Tim Knol gesproken: vorig jaar een spectaculaire nieuwkomer, dit jaar een grote naam. Prima optreden, zoals die ook te zien waren van Moss en Schradinova, de nieuwe band van Janne Schra die live tot meer in staat is dan haar doorbraakband Room Eleven. Knol, Moss en Schra hoorden tot de ‘zekerheidjes’ op Noorderslag 2011: we wisten al wat ze kunnen en ze stelden niet teleur.

Verrassing
Lucky Fonz III deed dat opmerkelijk genoeg wel, zodat je zou kunnen zeggen dat de grootste verrassing tijdens Noorderslag 2011 een onaangename was. Hij trad op met zijn band De Felle Kleuren, maar die bleek de uitstraling van een schoolband te hebben en erg rommelig te musiceren, terwijl Lucky Fonz de wilde rocker uithing op een manier die zijn ware talent nogal in de weg zat.

Een tegenvaller hoort erbij en die was ook zo weer vergeten, dankzij I Am Oak, Jungle By Night of Voicst-frontman Tjeerd Bomhof, die met een collectie sterke songs en een gedegen begeleidingsband debuteerde als Dazzled Kid.

Het onthouden waard
De mannen van The Opposites, springend en dansend op de voorste rij bij hun uitstekende collega-rapper Kleine Viezerik, in de volle Noorderslag-kelder. Of Caro Emerald die haar schoenen uitschopt en stralend aan haar optreden begint, op kousenvoeten dansend door de plassen bier. Zulke momenten maken zelfs een relatief vlakke Noorderslag-editie het onthouden waard.

Video for Dogs Bark - Schradinova